|
كردستان را ميتوان از نظر جغرافيايي به سه ناحيه مشخص تقسيم نمود كه تقريباً به موازات يكديگر و به موازات رانش زاگرس گسترش يافته و در پيدايش ناهمواريهاي استان نقش موثري داشته است: 
ناحيه شرقي و جنوبي شرقي:
كه تمامي منطقه قروه و بيجار را در برگرفته و حد غربي آن را ميتوان محور كرمانشاه، سنندج، ديواندره و دشت «اوباتو» فرض كرد.
ناحيه مركزي و شمالي:
كه ادامه كوههاي غربي است. جهت جنوبي اين ناحيه تقريباً تا محور سنندج ـ مريوان ادامه دارد و در حقيقت از نظر زمينشناسي دنباله پديدههاي طبيعي حاكم بر شرق تركيه، آذربايجان غربي و شمال كردستان عراق است.
ناحيه جنوب و جنوب غربي:
به طور كلي منطقه جنوب مريوان را تشكيل داده و تقريباً به موازات محور كامياران ـ مريوان ادامه دارد و به كوههاي بيستون در كرمانشاه متصل ميشود. اين ناحيه زاگرس شمالي نيز ناميده ميشود.
مهمترين كوههاي رشته كوه «زاگرس» در ناحيه كردستان عبارتند از:
برانان در شرق
چهل چشمه يا چهل چمه به ارتفاع 3173 متر در غرب ديواندره
قرهداغ به ارتفاع 3120 متر در شمال بيجار
حوله به ارتفاع 2665 متر در بين گاورود و كامياران
پسر محمود به ارتفاع 2642 متر در ميان نجفآباد بيجار
گوژه به ارتفاع 2666 متر در بين دهگلان و سنندج
آبيدر به ارتفاع 2550 متر در سنندج
پير به ارتفاع 3250 متر بين قروه و سنقر كليايي
شاهو به ارتفاع 3325 متر كه بلندترين كوهستان است
استان كردستان از نظر محيطي طبيعي سيماي گوناگون دارد:
كوهها:
هم در برگيرندة چراگاههاي وسيع و هم داراي پوشش جنگلي است بسياري از رودخانههاي بزرگ از آنها سرچشمه ميگيرد.
تپهها:
حدود 19% استان را تپهها فرا گرفته است. اين بخش در گذشته به تمامي زير پوشش مراتع استپي و جنگلهاي بلوط بود و مهمترين مراتع و چراگاههاي استان را تشكيل ميداد.
فلاتها:
حدود 21% وسعت استان را به خود اختصاص داده است. اين اراضي در گذشته به عنوان چراگاه مورد استفاده دامداران دهنشين و كوچ نشين قرار داشت و در حال حاضر بيشتر آن به زراعت ديم و مقداري هم به زراعتهاي آبي اختصاص يافته است و گسترش آن در بخش شرقي تا شمالي استان است.
دشتها:
كردستان به علت تراكم زياد كوه، فاقد دشتهاي وسيع است و در نواحي مركزي و غربي دشتهاي كوچك وجود دارد. در برخي نواحي مانند قروه، گروس، كامياران، مريوان و ديواندره دشتهاي بزرگ و قابل توجه وجود دارند.
دشتهاي بزرگ و كوچك حدود 45% از سطح استان را فرا گرفته است.
|
علفزار، شرايط مساعد توسعه ديمزار، مناطق و معيشت شباني و گلهداري و گسترش جنگل و باغداري نقشي تعيين كننده دارد.